Yaz sıcaklarının bunalttığı şu günlerde biraz olsun koronadan uzakta serinlemek ve kendinizi doğa ile iç içe bulmak istiyorsanız sizi harekete geçirecek güzel bir önerim var. Rotanızı Kocaeli’ne çevirin, Gölcük ilçesi Nüzhetiye Şelalesi büyülü atmosferi ile sizi bekliyor.
İstanbul’a yakın şelaleler arasında en güzellerinden biri Nüzhetiye Şelalesi. Gölcük’te Nüzhetiye Köyü’nde bulunuyor. Fotoğrafçılar ve trekking grupları dışında pek fazla bilinmiyor. Samanlı Dağları’nda bulunan Karadeniz ve Kafkaslar’dan göçmüş Gürcü halkın yaşadığı Nüzhetiye köyüne 4 kilometre uzaklıktaki bu doğa harikası gerçekten görülmeye değer. Kendi aracınızla giderseniz navigasyon hatasız bir şekilde götürüyor. İzmit merkeze 19 kilometre mesafede olan köye, İzmit’ten yarım saatte, İstanbul’dan ise yaklaşık 1,5 saatte ulaşabilirsiniz. Başka bir seçenek de buraya giden fotoğraf ya da trekking gruplarına dahil olmak. Ben ‘Boytrek yürüyüş grubu’ ( Instagram: @boytrekk) ile gittim. Hem kalabalık olarak yürümek daha eğlenceli oluyor hem de pek fazla cep yakmıyor. Ayrıca bu şelalenin olduğu güzergâh ‘Kocaeli Doğa Rotaları’ içerisinde yer alıyor. Parkurun başlangıç noktası Nüzhetiye köyünün bitişiğinde yer alan ‘Alabalık Tesisi’nin önü... Tesisisin hemen girişinde bulunan patika yol parkurun başlangıç noktasını oluştururken vadi içerisinden geçiş yapılan rota ise 5 kilometrelik mesafeden oluşuyor. Şimdi gelelim bu yeşil cennette elde ettiğim deneyimlere…
Yeşil rota için sabah erken saatlerde katıldığım grubun servisi bizi tek tek topladı ve saat 9 civarı köye vardık. Yürüyüşe de köyden başladık. Yalnız baştan söyleyeyim bu grupla yürüdüğüm rota, ilk defa yürüyecekler için pek uygun değil. İlk kez yürüyüşe katılacak olanlara yukarıda da bahsettiğim gibi Nüzhetiye Köyü Alabalık Tesisleri’nden başlamalarını öneriyorum. Oradan şelaleye varmak daha kolay. Biz ormanın içine daldık. Köyden çıktıktan sonra ağaçların arasından ip yardımıyla aşağı indik. İlk durağımız şelalenin üst kısmı… Burada şelalenin sesi gerçekten harika…
Bir heyecanla şelalenin döküldüğü yere yürüyüp aşağı bakmak istediğimde yanlış karar olduğunu anladım. Yerler acayip kayıyor ve sakın denemeyin. Bu küçük tehlikenin ardından tekrar ormana dalıp su boyunca dereye inebileceğimiz yere kadar yürüdük. Grupta ilk defa yürüyüşe gelmiş arkadaşlarda vardı. Ben sulara girmeye geldiğim için buna uygun botlarımı giymiştim ayağıma. Arkadaşlar ıslanmak konusunda pek hevesli değillerdi. Islanmamaya, kirlenmemeye çalıştılar. Bense gördüğüm ilk gölete komple üstümdekilerle girdim. Adım da ‘Dağlar Kızı Reyhan’ oluverdi.
